تعیین سمیت کشنده نانو ذرات تیتانیوم، روی و مس در بارناکلAmphibalanus amphitrit

نوع مقاله: مستخرج از پایان نامه

نویسندگان

1 گروه آلودگی های محیط زیست، دانشکده محیط زیست و انرژی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات فناوریهای زیست محیطی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپوراهواز.اهواز. ایران

3 گروه زیست شناسی دریا، دانشکده علوم و فنون دریایی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

10.22034/jest.2018.21723.3080

چکیده

استفاده گسترده از نانو موادمختلف از جمله نانو دی اکسید تیتانیوم،نانواکسید روی و نانو اکسید مس که در بخشهای مختلفی مانند محصولات غذایی ومحصولات آرایشی وبهداشتی، مواد ضد چسبندگی در رنگها (بخصوص در مورد بدنه کشتیها ) و عدم وجود اطلاعات کلیدی در خصوص آثار سمی احتمالی این مواد و یا عوارض زیست محیطی ناشی از ورود این مواد به منابع آب از سوی دیگر باعث شده است تا لزوم انجام مطالعات در خصوص نانوذرات بیش از پیش افزایش یابد.مطالعات زیست آزمون یکی از روشهای تعیین آثار احتمالی مواد میباشد.در این پژوهش از گونه بارناکل (Amphibalanus amphitrit) بعنوان یکی از گونه های شاخص آبهای شورکه بدلیل چسبیدن به بدنه کشتیها و یا سایر تاسیسات ساحلی، ایجاد خوردگی و مشکلاتی از این دست میکند صورت گرفت. در این مطالعه به مواجهه این گونه با نانو مواد دی اکسید تیتانیوم،اکسید مس و اکسید روی، برای انجام آزمایشهای سمیت حاد پرداخته شد.آزمایشهای در دوره 96 ساعته انجام شد و LC10,LC50,LC90 دردوره های 24،48،72و96 ساعته از طریق نرم افزار پروبیت تعیین شد.نتایج نشان داد که LC50 96h در مورد TiO2 و CuOو ZnO بترتیب برابر 43/25 میلی گرم در لیتر، 50/2 میلی گرم درلیتر و 77/143 میلی گرم در لیتر می باشد. با توجه به مقادیر بدست آمده از LC50 96 h و استاندارد میزان مواجهه EPA مشخص می شود که نانو دی اکسید تیتانیوم در دامنه کمی سمی ، نانو اکسید مس در دامنه نیمه سمی و نانو اکسید روی در دامنه نسبتا غیر سمی برای گونه بارناکل قراردارند.

کلیدواژه‌ها

موضوعات