روشهای حقوقی مواجهه با عدم قطعیت علمی در اصل احتیاطی از منظر حقوق بین الملل محیط زیست

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار و عضو هیأت علمی، واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی تهران

2 کارمند

10.22034/jest.2018.10573.1901

چکیده

اصل احتیاطی یکی از اصول مهم و کلیدی حقوق بین‏الملل محیط‏زیست است که همواره دولتها و سازمانهای بین المللی برای اجرای آن با مشکلاتی روبرو هستند. یکی از مشکلات و معضلات اجرای اصل احتیاطی در حقوق بین‏الملل محیط‏زیست، ابهام در مسأله "عدم قطعیت علمی" است که برخی از حقوقدان تلاش نموده اند راه حل ها و راهکارهایی را برای رفع آن ارائه نمایند. از این رو، تبیین این مسأله می تواند خلأهای حقوقی ناشی از عدم اجرای صحیح اصل احتیاطی را جبران نماید. در این چارچوب، برای مواجهه با عدم قطعیت علمی، روش‏های حقوقی و مدیریتی مختلفی از قبیل رویکرد پروتکل – چارچوب، هیئت‏های علمی مشورتی، قبول رویکرد‏های مدیریتی، رضایت قبلی آگاهانه، ارزیابی اثرات زیست‏محیطی و نظارت، اقدامات موقتی و غیره پیشنهاد گردیده است. این روش‏ها در بسیاری از معاهدات زیست‏محیطی به خصوص پس از بیانیه ریو 1992 مورد توجه قرار گرفته است. هدف این پژوهش ارزیابی اجمالی روشهای حقوقی برای مواجهه با عدم قطعیت علمی جهت اجرای اصل احتیاطی است. این تحقیق با مطالعه روش‏ها و تاکتیک‏های موجود در خصوص عدم قطعیت علمی، چگونگی اجرای مناسب‌تر اصل احتیاطی در حقوق بین‏الملل محیط‏زیست را مورد تحلیل و بررسی قرار داده است. علاوه بر آن با نگرش موردی، روش‏های مواجهه با عدم قطعیت علمی در اصل احتیاطی مندرج در کنوانسیون تغییرات آب و هوا 1992 تجزیه و تحلیل شده است.

کلیدواژه‌ها

موضوعات