مقایسه قابلیتهای مدل اکولوژیکی ایران و فائو در برآورد توان اکولوژیکی اراضی برای کاربری مرتع داری (مطالعه موردی: منطقه میداوود در شرق استان خوزستان)

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

دانشگاه آزاد

10.22034/jest.2018.11156.1969

چکیده

زمینه و هدف: ارزیابی توان اکولوژیک به معنای عینیت بخشیدن به قابلیت بالقوه سرزمین در قالب کاربری های انجام پذیر و مورد انتظار است.
روش بررسی: منطقه میداوود در شهرستان باغملک در استان خوزستان قرار گرفته و دارای سیمای متنوعی از جمله کوهستان، دشت های دامنه ای، اراضی پست، اراضی جنگلی و مراتع می باشد. بخش قابل ملاحظه ای از منطقه مورد مطالعه به مراتع تعلق دارد و در این تحقیق سعی بر آن است که توان بالقوه اراضی جهت کاربری مرتعداری با استفاده از دو مدل کیفی مخدوم و فائو و به کمک نرم افزار GIS، تعیین گردد. در ادامه طبق مدل اکولوژیکی مرتعداری در ایران و با استفاده از زبان پرس و جوی سامانه اطلاعات جغرافیایی، واحدهای دارای قابلیت مرتعداری مشخص شدند.
یافته ها: طبق مدل فائو از میان 8 واحد اراضی، پنج واحد برای مرتعداری، مناسب و باقی واحدها نامناسب تشخیص داده شد. طبق مدل مخدوم نیز 238 واحد در طبقه 3 و 71 واحد در طبقه 4 مرتعداری قرار گرفتند.
بحث و نتیجه گیری: مقایسه دو مدل نشان داد که یگان های زیست محیطی در مدل مخدوم دارای تعداد بسیار بیشتر و مساحت کمتری نسبت به واحدهای روش فائو می باشند، از طرفی دیگر مدل فائو با کاربری کنونی اراضی تناسب بالاتری را نشان داد. با توجه به کمبود اراضی مناسب مرتعداری در ایران، می توان گفت که مدل مخدوم از نظر اجرایی و طرح های مدیریتی کشور، در منطقه میداوود مناسب نبوده و مدل فائو ترجیح داده می شود.

کلیدواژه‌ها

موضوعات