مقایسه تطبیقی مولفه های پایداری زیست محیطی در باززنده سازی کاروانسراهای حوزه مرکزی ایران

نوع مقاله: مستخرج از پایان نامه

نویسندگان

دانشگاه هنر اصفهان

10.22034/jest.2018.15462.2394

چکیده

کمبود منابع و هشدار برای اتمام منابع تجدیدناپذیر موجب گشته است تا بشر برای بقای خود با رویکردی متفاوت، موسوم به پایداری، به تصرف در محیط زیست پیرامونش بپردازد. در تعریف پایداری زیست محیطی، یک محیط کالبدی پایدار، کمینه منابع را از محیط می طلبد و کمینه بار را به محیط وارد می کند. برای تحقق یک کالبد پایدار، لازم است تا در دوره ی حیات آن، از مراحل تولید تا انتهای طول عمر مفید کالبد، اصولی برقرار باشد. پژوهشگران به تبیین مؤلفه هایی برای دستیابی به پایداری زیست محیطی در حوزه ی نظری پرداخته اند اما در عمل شاهد عدم تحقق این مؤلفه ها در طراحی ساختمان های پایدار هستیم. این نوشتار به بررسی چگونگی تحقق مولفه های پایداری و به صورت خاص به بررسی انتخاب مواد و مصالح پایدار، در حوزه ی باززنده سازی بناهای تاریخی می پردازد. در پژوهش حاضر، پس از بررسی اصول پایداری زیست محیطی از طریق مطالعات کتابخانه ای و ارائه ی نظریات پژوهشگران این حوزه، با معرفی نمونه کاروانسراهای احیا شده در نواحی مرکزی ایران، به مقایسه مولفه های پایداری زیست محیطی در آن ها پرداخته شده و مواد و مصالح این ابنیه به عنوان یکی از اساسی ترین مولفه پایداری زیست محیطی مورد مطالعه قرار گرفته است. بررسی های انجام شده نشان می دهند در جریان احیای بناهای تاریخی، از تمامی قابلیت های بنا در دستیابی به پایداری زیست محیطی بهره گیری نمی شود و انتخاب مواد و مصالح از منظر زیست محیطی صورت نمی گیرد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات