ارزیابی کیفیت محیط شهری و عملکرد آن در فرایند پایداری اجتماعی (مورد مطالعه: منطقه 10 کلانشهر تهران)

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانش آموخته کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه خوارزمی تهران

2 دانشجوی دوره دکتری جغرافیا وبرنامه ریزی شهری، دانشگاه خوارزمی تهران

3 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرند

10.22034/jest.2018.17354.2604

چکیده

ارزیابی کیفیت محیط اولین مرحله در اداره کردن و مدیریت کیفیت محیط شهری می‌باشد. در این راستا، پژوهش حاضر در پاسخ به این سؤال طراحی گردید که وضعیت کیفیت محیط شهری در ابعاد مختلف در منطقه 10 کلانشهر تهران چگونه است و عملکرد آن چه نقشی در فرایند پایداری اجتماعی ایفا می‌کند؟ پژوهش از نوع پژوهش‌های شناختی است که به روش توصیفی-تحلیلی انجام پذیرفته است. داده‌ها به روش مطالعات کتابخانه‌ای و پیمایشی(ابزار پرسشنامه محقق ساخت) جمع‌آوری شده است. جامعه آماری شامل جمعیت منطقه 10 کلانشهر تهران می‌باشد که حجم نمونه آن با استفاده از فرمول کوکران برابر با 400 مشخص گردید. برای تحلیل داده‌های پژوهش از آمار توصیفی(فراوانی، درصدها، حداکثر و حداقل، میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی ( ضریب همبستگی اسپیرمن، همبستگی جزئی و آزمون T-test) استفاده شده است. یافته‌های پژوهش نشان داد که نمره متغیرهای کیفیت محیط شهری با میانگین 23/81 و پایداری اجتماعی با میانگین 76/64، سطح متوسط ارزیابی شده است. نتایج حاصل از ارتباط بین متغیرها بیانگیر این است که میزان همبستگی بین دو متغیر کیفیت محیط شهری و پایداری اجتماعی برابر با 031/0 و سطح معناداری آن 540/0 است، از این رو ارتباط معنادار بین دو متغیر وجود ندارد. بنابراین ارتقای کیفیت محیط شهری به کیفیت‌های چون سرزندگی اجتماعی، تنوع عملکردها و عاری بودن محیط از آلودگی‌ها، ارتقای ارتباطات اجتماعی و در نهایت به پایداری اجتماعی منجر می‌شود. در واقع در طرح ها و برنامه های توسعه شهری در کنار مباحث کالبدی و عینی محیط شهری مباحث اجتماعی به خصوص تلاش در راه ارتقاء پایداری اجتماعی باید مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات