ارزش‌گذاری اقتصادی کارکرد تفرج‌گاهی پارک ساحلی اهواز با استفاده از روش هزینه سفر انفرادی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار اقتصاد کشاورزی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان *(نویسنده مسوول).

2 دانشجوی کارشناسی اقتصاد کشاورزی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان.

10.22034/jest.2018.12821

چکیده

زمینه و هدف: با توجه به تقاضای روز­افزون مردم برای تفرج‌گاه­ها و مراکز تفریحی، تحلیل­های اقتصادی و اجتماعی و بررسی کامل خواسته­های مردم جهت فراهم نمودن امکانات و تسهیلات لازم، امری ضروری است. هدف این تحقیق برآورد ارزش تفرج‌گاهی پارک ساحلی اهواز به عنوان یکی از مهم‌ترین مراکز تفریحی مردم خوزستان و بالاخص شهر اهواز می‌باشد.
روش بررسی: در این مطالعه از ­روش هزینه سفر انفرادی  استفاده شده که می­تواند به­ عنوان ابزاری موثر در برنامه­ریزی و مدیریت طرح­های توسعه­ای مورد استفاده قرار گیرد. در این روش، رابطه بین تعداد بازدیدهای هر شخص در طول یک­ سال از یک تفرج‌گاه، هزینه سفر انفرادی هر فرد و متغیرهای اقتصادی- اجتماعی برآورد گردید. بدین منظور، تعداد 234 پرسش‌نامه در سال 1391 از بازدیدکنندگان پارک تکمیل گردید.
یافته‌ها: نتایج مطالعه نشان داد که متغیر سن افراد علی­رغم داشتن علامت مورد انتظار، تاثیر معنی‌داری بر تعداد بازدیدها نداشته است. در حالی که متغیر درآمد و تحصیلات افراد اثر مثبت و هزینه سفر اثر منفی معنی­داری بر تعداد بازدید افراد از پارک ساحلی داشتند. ارزش تفریحی پارک ساحلی برای هر فرد در طول ­سال معادل 157885 ریال و کل ارزش تفریحی سالانه پارک 1342022500 ریال برآورد گردید.
بحث و نتیجه‌گیری: از آن‌جا که نتایج نشان‌دهنده­ی ارزش قابل توجه اقتصادی پارک ساحلی برای ساکنان شهر اهواز است، بایستی به تدوین طرح توسعه گردشگری آن مبادرت نمود. جهت­گیری سیاست­ها بایستی براساس توسعه تفرج‌گاه­ها و پارک­های شهری با حفظ استانداردهای محیط‌زیستی و ایجاد ساز و کارهایی برای بازگشت سرمایه باشد.

کلیدواژه‌ها


 

 

 

 

 

علوم و تکنولوژی محیط زیست، دورهبیستم، شماره دو، تابستان 97

                                                                

 

ارزش­گذاری اقتصادی کارکرد تفرج‌گاهی پارک ساحلی اهواز با استفاده از روشهزینه سفر انفرادی

عباس عبدشاهی[1]*

Ahmadreza1378@yahoo.com

ابراهیم انسان[2]

 

تاریخ دریافت:9/6/95

تاریخ پذیرش:17/9/95

 

چکیده

زمینه و هدف: با توجه به تقاضای روز­افزون مردم برای تفرج‌گاه­ها و مراکز تفریحی، تحلیل­های اقتصادی و اجتماعی و بررسی کامل خواسته­های مردم جهت فراهم نمودن امکانات و تسهیلات لازم، امری ضروری است. هدف این تحقیق برآورد ارزش تفرج‌گاهی پارک ساحلی اهواز به عنوان یکی از مهم‌ترین مراکز تفریحی مردم خوزستان و بالاخص شهر اهواز می‌باشد.

روش بررسی: در این مطالعه از ­روش هزینه سفر انفرادی  استفاده شده که می­تواند به­ عنوان ابزاری موثر در برنامه­ریزی و مدیریت طرح­های توسعه­ای مورد استفاده قرار گیرد. در این روش، رابطه بین تعداد بازدیدهای هر شخص در طول یک­ سال از یک تفرج‌گاه، هزینه سفر انفرادی هر فرد و متغیرهای اقتصادی- اجتماعی برآورد گردید. بدین منظور، تعداد 234 پرسش‌نامه در سال 1391 از بازدیدکنندگان پارک تکمیل گردید.

یافته‌ها: نتایج مطالعه نشان داد که متغیر سن افراد علی­رغم داشتن علامت مورد انتظار، تاثیر معنی‌داری بر تعداد بازدیدها نداشته است. در حالی که متغیر درآمد و تحصیلات افراد اثر مثبت و هزینه سفر اثر منفی معنی­داری بر تعداد بازدید افراد از پارک ساحلی داشتند. ارزش تفریحی پارک ساحلی برای هر فرد در طول ­سال معادل 157885 ریال و کل ارزش تفریحی سالانه پارک 1342022500 ریال برآورد گردید.

بحث و نتیجه‌گیری: از آن‌جا که نتایج نشان‌دهنده­ی ارزش قابل توجه اقتصادی پارک ساحلی برای ساکنان شهر اهواز است، بایستی به تدوین طرح توسعه گردشگری آن مبادرت نمود. جهت­گیری سیاست­ها بایستی براساس توسعه تفرج‌گاه­ها و پارک­های شهری با حفظ استانداردهای محیط‌زیستی و ایجاد ساز و کارهایی برای بازگشت سرمایه باشد.

واژه های کلیدی: روش هزینه سفر انفرادی، ارزش­گذاری، تفرج‌گاه، پارک ساحلی اهواز.

 

 

J.Env. Sci. Tech., Vol 20, No.2, Summer, 2018

 

 

 

 


Economic Evaluation of Recreational Operation of Ahwaz Beach Park Using Individual Travel Cost Method

 

Abas Abdeshahi[3]*

Ahmadreza1378@yahoo.com

Ebrahim Ensan[4]

 

 

Date Received: August 30, 2016

Admission Date:January 6, 2017

 

Abstract

Background and Objective: According to the increasing demand for recreational and entertainment centers, economic and social analysis and investigating human needs providing possibilities and facilities is neccesary. The main objective of this study is to estimate the recreational value of Ahwaz Beach Park as an important entertainment center of Khuzestan people especially Ahwaz city.

Method: Individual Travel Cost Method as an effective method in planning and managing development projects was used in this study. Individual visits are as dependent and individual travel cost and socio-economic variables are independent variables. Needed data were collected in 1391 by completing 234 questionnaires from visitors of the site.

Findings: The results indicated that the age of visitors has an acceptable but insignificant effect on numbers of visits. On the other hand, the variables of education and income have a positive effect and travel cost has a negative effect on visits. Recreational value of Beach Park was estimated about 157885 Rials per person and 1342022500 Rials ‌for a year in total.

Discussion and Conclusion: Since the results indicate the significant economic value of Beach Park, it is necessary to codify its tourism development plan. ‍‍‍‍Policies should be based on development of recreations and urban Parks with maintaining high environmental standards and creating mechanisms for capital return.

 

Key words: Individual Travel Cost Method, Valuation, Recreation Site, Beach Park of Ahwaz.

 

 

مقدمه


با توجه به تقاضای روزافزون مردم برای تفرج‌گاه­ها و مراکز تفریحی[5]، ارزیابی اقتصادی و اجتماعی این مساله و بررسی خواسته­هـای مـردم و همچنین پیش­بینی نیازهای تفرج‌گاهی کاری­دشوار اما اجتناب‌ناپذیر است. امروزه ارزش­گذاری اقتصادی منابع طبیعی، به ­عنوان ابزار مدیریتی مؤثری جهت تصمیم­گیری در زمینه برنامه­ریزی طرح­های توسعه­ای مورد استفاده مدیران محیط­زیست قرار می­گیرد(1).انجام چنین ارزش­گذاری­هایی اجتناب‌ناپذیر بوده و عدم توجه به آن‌ها در دراز­مدت‏‏، عواقب ناخوشایندی در پی خواهد داشت. در ­صورتی­که ارزش­گذاری کالاهای محیط‌زیستی بدون مقایسه با سایر کالاها صورت گیرد، استفاده‌کنندگان این کالاها را رایگان پنداشته و بنابراین، در سطح تصمیم­گیری به اتخاذ سیاست­های ناپایدار منجر می‌شود.ارز‌ش‌گذاری پولی کالاهای محیط‌زیستی­(حتی اگر بابت استفاده‌ از آن‌ها پرداختی هم صورت نگیرد)، علی­رغم تمام کاستی­هایش، اهمیت اقتصادی استفاده از محیط­زیست را آشکار می­سازد (2).

هدف اصلی از ساخت پارک­ها در سراسر دنیا، منافع بالقوه­ای است که برای جامعه در پی دارد. این منافع به دو دسته منافع شخصی و عمومی تقسیم‌بندی می‌شوند. منافع شخصی ناشی از استفاده تفریحی افراد جامعه از مناظر طبیعی بوده و منافع عمومی ناشی از ارایه‌ی خدمات حفاظتی آب و هوا می­باشد، که کل جامعه از آن منتفع می‌شوند (3). هیچ کدام از این منافع در بازار مبادله نشده و مانند سایر کالاها قابل قیمت‌گذاری در بازار نیستند. لذا در ادبیات موضوع، روش‌هایی ارایه شده‌اند که با استفاده از یک بازار فرضی، این دسته از کالاهای غیرقابل مبادله در بازارهای واقعی، ارزش‌گذاری می‌شوند (4).

ارزش‌گذاری کارکردها و خدمات غیربازاری محیط‌زیست به دلایل مختلفی نظیر شناخت و فهم منافع محیط‌زیستی و اکولوژیکی­توسط انسان، ارایه‌ی مسایل و مشکلات محیط‌زیستی کشور به برنامه‌ریزان، سنجش نقش­و اهمیت منابع محیط‌زیستی در توسعه‌ پایدار و تخریب و بهره‌برداری بی‌رویه از منابع طبیعی، دارای اهمیت است (۵). در ارزش‌گذاری کالاهای غیربازاری به طور کلی از سه رهیافت مبتنی بر بازار ( تمایل به پرداخت نسبت داده شده)، رهیافت بازار فرضی (تمایل به پرداخت اظهار شده) و رهیافت جایگزین بازار (تمایل به پرداخت اظهار شده) استفاده می‌شود. از روش‌های مورد استفاده در رهیافت نخست می‌توان به روش‌های هزینه‌ی جایگزین، هزینه‌ی فرصت، هزینه‌ی بیماری و تغییر در بهره‌وری، از رهیافت دوم می‌توان به روش‌های ارزش‌گذاری مشروط، رتبه‌بندی مشروط و آزمون انتخاب و از رهیافت سوم می‌توان به روش‌های دستمزد ناهمگن، قیمت‌گذاری براساس اصل لذت‌گرایی و هزینه‌ سفر اشاره نمود(۶). روش ارزش‌گذاری مشروط و ورش هزینه سفر  دو تکنیک ارزش‌گذاری غیربازاری هستند که عموما برای برآورد منافع اقتصادی دریافت شده به وسیله بازدیدکنندگان از منابع تفرج‌گاهی، استفاده می‌گردد. هرچند هر دو روش برای ارزش‌گذاری منابع تفرج‌گاهی یکسانی به کار گرفته می‌شوند، اما روش‌های آماری متفاوتی برای برآورد منافع ضمنی در هر کدام استفاده می‌شود. در این بین، روش هزینه سفر یک مدل ترجیح آشکار شده است. بدین معنی که از مخارج واقعی پرداخت شده به وسیله پاسخ‌گو برای استخراج منحنی تقاضایی که برای محاسبه منافع به کار می‌رود، استفاده می‌شود. در مقابل، در روش ارزش‌گذاری مشروط که یک مدل ترجیحات اظهار شده است، هیچ مبادله واقعی صورت نگرفته و در عوض از رفتاری که قرار است از پاسخ‌گو سر بزند، برای برآورد منافع یک منبع تفرج‌گاهی استفاده می‌شود. اگرچه هر دو روش رفاه مصرف‌کننده را اندازه می‌گیرند، روش هزینه سفر این مازاد رفاه را با برآور یک تابع تقاضای مارشالی اما روش ارزش‌گذاری مشروط آن را با برآورد یک تابع تقاضای هیکسی اندازه می‌گیرد. در نتیجه تفاوت این دو معیار اندازه‌گیری رفاه به خاطر اثر درآمدی است (۷). نتایج مطالعاتی که این دو روش را مورد مقایسه قرار داده‌اند، نشان می‌دهد که منافع برآورد شده در روش ارزش‌گذاری مشروط کم‌تر از روش هزینه سفر بوده، اما منافع به دست آمده از هر دو روش دارای همبستگی بسیار بالایی هستند (۸). روش هزینه سفر اولین بار در ایالات متحده و کشورهای اروپایی به منظور ارزش‌گذاری پارک‌ها و تفرج‌گاه‌ها مورد استفاده قرار گرفت. در این روش، هزینه‌ سفر به عنوان ارزش غیربازاری یک کالای محیط‌زیستی­در نظر گرفته می‌شود. از جمله مزایای آن می‌توان به هزینه کم، قوی و قابل اعتماد بودن، کاربرد آسان، نیاز به نمونه کوچک، سادگی تفسیر و توجیه نتایج و شباهت زیاد نتایج حاصل از آن با روش‌هایی نظیر ارزش‌گذاری مشروط اشاره نمود. از جمله معایب احتمالی می‌توان مشکل انتخاب نمونه، دشواری تطبیق هزینه‌ها برای سفرهایی که به چند مکان و چند منظور صورت می‌گیرد، عدم توانایی در محاسبه هزینه فرصت زمان صرف شده، هزینه‌بر و زمان‌بر بودن جمع‌آوری اطلاعات و پیچیدگی آماری محاسبات آن را نام برد (۵). استفاده از روش هزینه سفر برای ارزش‌گذاری مکان‌های تفریحی در ایران و جهان در مطالعات متعددی مورد استفاده قرار گرفته که به برخی از آن‌ها اشاره می‌گردد.

پژویان و فلیحی با استفاده از روش هزینه سفر به ارزش‌گذاری تالاب انزلی پرداخته‌اند. نتایج نشان داد که زمان، مسافت و هزینه‌های سفر بر تولید تفریح موثر بوده و قیمت سایه‌ای تفریح برای تالاب معادل 1100000 ریال به دست آمد (۹). جوزی و همکاران­در مطالعه­ای به ارزش­گذاری اقتصادی منابع تفرج‌گاهی بخش شهداد کرمان به منظور ارایه‌ی برنامه راهبردی توسعه اکوتوریسم پرداخته‌اند. در این تحقیق، از روش هزینه سفر منطقه­ای استفاده شده و نتایج نشان داد که بین سن، تحصیلات­و درآمد افراد با تعداد بازدید‌ها ارتباط معکوس ضعیفی وجود دارد و بین فاصله محل سکونت افراد و هزینه انجام شده برای سفر به منطقه، ارتباط مستقیم بسیار قوی      برقرار است(۱۰). کرمی و امیری به ارزش‌گذاری تفرج‌گاهی چاه‌نیمه‌های زابل با استفاده از روش هزینه سفر انفرادی پرداخته‌اند. رابطه‌ی معنی‌داری بین هزینه سفر و تعداد بازدید مشاهده گردید. ارزش تفرج‌گاهی چاه‌نیمه‌ها در این مطالعه در حدود 8/3 میلیارد تومان در سال به دست آمد (۱۱). امیرنژاد و مویدیان به برآورد ارزش اقتصادی مطبوعیت  محیط‌زیستی پارک کوهستانی صفه اصفهان با استفاده از رهیافت هزینه سفر انفرادی آشکار‌شده و اظهارشده با استفاده از یک نمونه 290 نفری پرداخته‌اند. نتایج مطالعه ایشان نشان داد که متغیرهای سن، درآمد، فاصله و هزینه‌های آشکار سفر بر تعداد دفعات بازدید موثر بوده و محققین کل ارزش اقتصادی مطبوعیت محیط‌زیستی سالانه را در دو سناریوی گفته شده به ترتیب 11953­و 17175 میلیارد ریال به دست آورده‌اند (۱۲). صالح و همکاران به برآورد ارزش اقتصادی تفرج‌گاهی بوستان فاتح در استان البرز با استفاده از رویکرد هزینه سفر مبادرت نموده‌اند. ارزش تفرج‌گاهی سالانه بوستان ­در این مطالعه، معادل 138750000 به دست آمده است (۱۳). رولفه و پرایاگاه ارزش ماهی­گیری تفریحی را در دریاچه­های پشت سدهای کویینزلند با استفاده از روش­های هزینه سفر فردی و منطقه­ای به طور جداگانه برای دو گروه از ماهی­گیران دایمی و موردی به دست آورده‌اند. نتایج نشان­دهنده تفاوت قابل توجه ارزش تفریحی بین گروه­ها و مکان­های مختلف است (۱۴). فلمینگ و کوک با برآورد تابع لگاریتمی تولید سفر، ارزش تفریحی دریاچه مکنزی و جزیره فریسر را در استرالیا با روش هزینه سفر منطقه­ای 8/31 و 4/191 میلیون دلار برآورد کردند. در این مطالعه هیچ یک از متغیرهای جامعه‌شناختی نظیر سن، درآمد و تحصیلات معنی­دار نشدند (۱۵). اسپاسک و آنتوسکوا به بررسی ارزش اقتصادی تفرجی ژئوپارک پردیس در جمهوری ­چک با استفاده از روش هزینه سفر تک­مکانی[6] پرداختند. از جمله متغیرهای مهم مورد استفاده در این مطالعه می­توان به تحصیلات، هزینه سفر، تعداد افراد در بازدید و درآمد اشاره نمود (۱۶). سیامسویل هرمان و همکاران با استفاده از روش هزینه سفر منطقه‌ای به برآورد ارزش تفرج‌گاهی پارک ایالتی پرلیس در مالزی پرداخته‌اند. ایشان ارزش تفرج‌گاهی پارک را معادل ۵۳۴۰۶۴۲ به دست آوردند. ایشان بر اهمیت حفظ گردش‌گران به عنوان ابزاری برای حفظ ارزش‌های تفریحی پارک تاکید داشته‌اند (۱۷). خان و همکاران عوامل موثر بر تمایل به پرداخت برای دو پارک‌ در پیشاور پاکستان را مورد مطالعه قرار دادند. نتایج  نشان داد که هزینه سفر، درآمد بازدیدکنندگان، فاصله منزل تا پارک،­ سطح تحصیلات و کیفیت خدمات تفرج‌گاهی تعیین‌کننده‌های اصلی تمایل به پرداخت بوده اند. کشش قیمتی تقاضا برای بازدید از هر دو پارک منفی بوده و کشش قیمتی متقاطع مثبت و نشان‌گر جانشین بودن دو پارک می‌باشد. تقاضای هر دو پارک نسبت به درآمد کشش‌پذیر بود (۱۸). گرایلی و همکاران  براین عقیده‌اند که تفریح در جنگل به عنوان یک خدمت محیط‌زیستی، درآمد قابل توجهی برای جامعه محلی به همراه دارد. نتایج مطالعه ایشان که در یکی از دره‌های آلپ انجام شده، نشان داد که جنگل‌های مخلوط نسبت به جنگل‌های خالص ارزش تفریحی بالاتری دارند. نتایج همچنین نشان داد که ارزش تفریحی جنگل‌های دره آلپ در حدود ۵/۲ میلیون یورو در هر سال بوده و بنابراین وزن زیادی در ارزش اقتصادی کل جنگل داشته است (۱۹). بهات و بهات از دو روش ارزش‌گذاری مشروط و هزینه سفر انفرادی مبتنی بر تقاضا برای ارزش‌گذاری پارگ داچیگام  در جامائیکا و کشمیر استفاده نمودند. نتایج نشان داد که مازاد رفاه بازدیدکنندگان معادل ۴۸۱ دلار آمریکا بوده و ارزش کلی سالانه پارک معادل ۴۵۴۸۸۸۵ دلار به دست آمد(۲۰).

شهر اهواز با جمعیتی معادل 1425891 نفر، یکی از کلان شهرهای ایران است. این شهر در موقعیت جغرافیایی ۳۱ درجه و ۲۰ دقیقه عرض شمالی و ۴۸ درجه و ۴۰ دقیقه طول شرقی، در بخش جلگه‌ای خوزستان و با ارتفاع ۱۸ متر از سطح دریا واقع شده و دارای بافت جمعیتی متشکل از قومیت­های مختلف عرب و عجم اعم از بختیاری، شوشتری، دزفولی و... می­باشد. کارون به عنوان پرآب‌ترین و بزرگ­ترین رودخانه‌ی ایران، با سرچشمه گرفتن از کوه­های بختیاری، با ورود به اهواز، شهر را به دو بخش شرقی و غربی تقسیم نموده و جلوه زیبایی به شهر داده ‌است. اهواز امروز شهری بزرگ و پهناور است که در دو سوی رود پر­آب کارون واقع شده ‌است. بخش بزرگی از استان خوزستان جلگه ‌است و شهر اهواز نیز در بخش جلگه‌ای جای دارد. ولی کمبود شدید پوشش گیاهی سبب گرمی و خشکی اهواز شده و آن را در رده گرم­ترین مناطق ایران جای داده‌ است.  این شهر به رغم داشتن خاک حاصل‌خیز، از نظر فضای سبز فقیر بوده و فاصله قابل توجهی با استاندارد­های لازم و شرایط محیط­زیست شهری دارد و این امر ضرورت برنامه­ریزی گسترده را روشن می­سازد. به­همین منظور، برای افزایش سرانه فضای سبز شهری در اهواز شروع به بهره­برداری از چندین پروژه عمرانی از جمله پارک ساحلی در حاشیه رودخانه کارون (لب کارون) گردیده است که برخوردار از قسمت­های مختلف تفریحی و استراحت‌گاهی بوده و هر روز مورد بازدید شمار زیادی از بازدیدکنندگان قرار می­گیرد (۲۱).

شهر اهواز به­ دلیل دارا بودن ابعاد تاریخی، طبیعی و تجاری به­عنوان نگین گردشگری جنوب کشور شناخته می­شود. وجود پر­آب­ترین رودخانه کشور یعنی کارون بر اهمیت ژئوپلتیک این شهر افزوده است. پارک ساحلی اهواز با مساحتی بیش از 60 هکتار به­عنوان وسیع­ترین و زیباترین پارک شهری استان خوزستان در حاشیه رودخانه کارون و در دو ضلع شرقی و غربی این رودخانه به مسافتی بیش از 10 کیلومتر، حد فاصل پل سوم تا پل پنجم اهواز کشیده شده و به سبب بهره­مندی از مناظر زیبای رودخانه کارون و عدم وجود هزینه ورودیه در سراسر پارک، به مهم­ترین و پرطرفدارترین مکان تفریحی- گردشگری در اهواز تبدیل شده است. از این­رو، نه تنها شهروندان اهوازی بلکه از سایر نقاط استان خوزستان و همچنین کل کشور مقصد نهایی خود را جهت تفریح و تفرج این جاذبه گردشگری قرار می­دهند (۲۱). با توجه به تقاضای روزافزون مردم به تفرج‌گاه­ها و مراکز تفریحی و ضرورت ارزش­گذاری این مکان­ها، هدف کلی این مطالعه، برآورد ارزش استفاده­ای تفریحی[7] پارک ساحلی اهواز و هدف جزئی این تحقیق، شناسایی و برآورد میزان تأثیر متغیرهای موثر بر تعداد بازدید افراد می­باشد.

مواد و روش­ها

در روش ­هزینه سفر، پرسش‌نامه‌ای از­ یک نمونه از بازدیدکنندگان در مکان تفریحی تکمیل می­شود. با استفاده از اطلاعات اقتصادی-­اجتماعی­و هزینه­های مربوط­به­بازدید­که از پرسش‌نامه­ها استخراج می­شوند، می­توان هزینه­های بازدید را محاسبه نموده و ارتباط این هزینه­ها را با تعداد افرادی که از این مکان تفریحی بازدید می­کنند، تعیین نمود. رابطه­ای به­دست آمده، تقاضای بازدیدکنندگان برای مکان تفریحی است (4).

روش هزینه سفر، ارزش استفاده­ای تفریحی برای یک مکان تفرجی خاص را با کمک تقاضای این مکان (که براساس تعداد بازدیدکننده­های این مکان اندازه­گیری می­شود) به قیمت آن (که براساس هزینه­های بازدید اندازه­گیری می­شود) ارزیابی می­نماید. مدل هزینه سفر با کمک تابع تولید سفر (TGF)[8] که در رابطه 1 آمده است، تعریف می‌شود (4).

(1)

 

که،  تعداد بازدیدکنندگان از  مکان تفریحی؛  هزینه هر بازدید و   برداری از متغیرهای اقتصادی- اجتماعی است که به­طورقابل‌توجهی متغیر  را توضیح می­دهند. با توجه به تعریف متغیر وابسته ()، دو راه کاربردی برای روش هزینه سفر وجود دارد که عبارتند از روش هزینه سفر انفرادی (ITCM)[9] و روش هزینه سفر منطقه­ای (ZTCM)[10] در روش هزینه سفر انفرادی، متغیر وابسته تعداد مسافرت­های صورت گرفته توسط بازدیدکنندگان به یک مکان در طول یک دوره زمانی (معمولا یک سال) است. در روش هزینه سفر منطقه­ای، متغیر وابسته تعداد مسافرت­های صورت گرفته به­وسیله جمعیت هر منطقه یا ناحیه مشخص، به یک مکان خاص است.         روش نخست مناسب مکان­هایی است که مکرراً توسط افراد محلی مورد بازدید قرار می­گیرد و در مورد بازدیدکنندگانی که از نواحی دور به یک مکان مراجعت می­کنند، روش دوم مناسب­تر است (4).

در این مطالعه به­منظور تعیین ارزش تفرج‌گاهی پارک ساحلی اهواز، از روش هزینه سفر انفرادی استفاده شده است. زیرا فرض می­شود که روش هزینه سفر انفرادی، از این جهت که اکثریت قریب به اتفاق بازدیدکنندگان بومی هستند، برای ارزش­گذاری اقتصادی کارکرد تفرجی این مکان مناسب­تر می‌باشد. همچنان که گفته شد در این روش فرض می­شود، هزینه­هایی که افراد برای دیدن یک مکان تفریحی یا تاریخی می‌پردازند، بیان‌گر ارزش این مکان­ بوده و با افزایش این هزینه­ها، تعداد بازدید‌ها کاهش می­یابد.

تابع ضمنی رابطه‌ی 1را می­توان به­عنوان معادله هزینه سفر انفرادی به صورت رابطه 2 بازنویسی نمود (۲۲).

(2)

 

که، تعداد بازدیدهای صورت گرفته در طول یک­سال (یا یک­دوره زمانی) توسط شخص  از مکان تفریحی  ؛  هزینه بازدید برای شخص  از مکان تفریحی و  برداری از متغیرهای اقتصادی- اجتماعی در رابطه با بازدیدکننده  ام، می­باشد.

منحنی تقاضای مکان تفریحی، از طریق مشتق‌گیری از تابع فوق  به دست خواهد آمد. برای برآورد هزینه سفر انفرادی، سطح زیر منحنی تابع تقاضا (مازاد مصرف‌کننده) برای هر فرد محاسبه می‌گردد. مازاد مصرف‌کننده[11] یا ارزش مکان تفریحی، ازحاصل‌ضرب تعداد بازدیدهای سالانه اشخاص از مکان تفریحی در سطح زیر منحنی تقاضا و مطابق رابطه 3 به دست می‌آید (۲۲).

(3)

=کل مازاد مصرف کننده  

که،  تعداد بازدیدهای شخصی از مکان تفریحی  ام در طول یک­سال(یا یک ­دوره) بوده و  و   هم قبلا تعریف شده­اند.

در مطالعه حاضر، داده­های اولیه مورد نیاز با بهره­گیری از پرسش‌نامه و مصاحبه حضوری با بازدیدکنندگان پارک ساحلی اهواز جمع­آوری گردیده است. پرسش‌نامه شامل دو بخش بوده که بخش اول دربرگیرنده وضعیت اقتصادی- اجتماعی افراد شامل سن، جنسیت، شغل، میزان تحصیلات، تعداد افراد خانوار، میزان درآمد و هزینه ماهیانه زندگی، علت استفاده از پارک ساحلی توسط بازدیدکنندگان و بخش دوم مربوط به هزینه­ای است که افراد برای رسیدن به این تفرج‌گاه متحمل شده‌اند.  کل هزینه سفر هر بازدیدکننده از مجموع کرایه رفت و برگشت (در صورت استفاده از وسیله شخصی، قیمت بنزین یا گازوئیل مصرفی و استهلاک اتومبیل) و هزینه صرف­شده در تفرج‌گاه (هزینه مواد غذایی، پارکینگ و ...) محاسبه شده است. حجم نمونه­ی مورد استفاده 234 نفر بود که با استفاده از رهیافت نمونه­گیری مایکل و کارسون به­دست آمده است. از نمونه­گیری تصادفی ساده برای انتخاب اعضای نمونه استفاده گردید. بدین­منظور، تعداد 234 پرسش‌نامه بین بازدیدکنندگان توزیع شد که پس از مطالعه و بررسی، برخی از پرسش‌نامه ها به دلیل ناقص بودن اطلاعات حذف گردید و در نهایت، 208 پرسش‌نامه جهت تحلیل­های بعدی مورد استفاده قرار گرفت. پرسش‌نامه­ها، در ایام مختلف هفته در فصل بهار که حداکثر تقاضای تفرج‌گاهی در اهواز صورت می‌گیرد، در نقاط مختلف پارک ساحلی و پس از توجیه کامل بازدیدکنندگان از هدف­های پژوهش، تکمیل گردید. به منظور تجزیه و تحلیل اطلاعات پرسش‌نامه­ها از بسته نرم افزاریEviews6  استفاده شد.

یافته‌ها

شاخص‌های آماری متغیرهای مورد بررسی در جدول 1 آمده است. پاسخ‌گویان به طور متوسط در طول سال 29 بار از پارک ساحلی دیدن نموده‌اند. حدود 76 درصد بازدیدکنندکان را مردان تشکیل می‌دهند، 90 درصد پاسخ‌گویان متاهل هستند، میانگین سنی بازدیدکنندگان حدود 37 سال، متوسط تعداد سال‌های تحصیل آن‌ها حدود 12 سال و هزینه متوسط هر بازدید برای هر نفر در حدود 60 هزار ریال بوده که البته در بین متغیرهای تحقیق دارای بالاترین ضریب تغییرات می‌باشد.

در ارزیابی وضعیت شغلی بازدیدکنندگان، مشخص گردید که بیش‌ترین تعداد بازدیدکنندگان (3/33 درصد) کارمندان عادی بوده و پس از آن مشاغل آزاد (15/23 درصد) در رتبه بعدی قرار گرفته و تنها 93/0 درصد مصاحبه­شوندگان، بیکار هستند. از لحاظ سطح درآمد، بیش‌ترین تعداد بازدیدکنندگان (25 درصد) میزان درآمد خود را بین 14 تا 16 میلیون ریال اعلام کرده­اند و کمترین آن‌ها (93/0 درصد) بالای 20 میلیون ریال درآمد دارند و درآمد ماهیانه­ی متوسط افراد 16592593 ریال تعیین گردید.بررسی دلایل انتخاب پارک ساحلی برای تفرج نشان داد که 78/52 درصد از افراد دلیل بازدید خود را مناسب­ترین تفرج‌گاه موجود در منطقه محل سکونت از نظر امکانات، 41/32 درصد از افراد دلیل بازدید را برخورداری تفرج‌گاه از مناظر زیبای طبیعی و هوای پاک و 81/14 درصد از افراد دلیل بازدید را نزدیکی به محل سکونت، بیان کرده­اند.

 

 

 

جدول 1-شاخص‌های آماری مربوط به متغیرهای مورد بررسی

Table 1. Statistical indices of understudied variables

متغیر

نوع متغیر

میانگین

انحراف معیار

ضریب تغییرات

تعداد بازدید سالانه هر شخص

گسسته

27/29

26/9

31/0

هزینه بازدید برای هر نفر (هزار ریال)

پیوسته

03/59

4/53

90/0

سن (سال)

پیوسته

30/37

41/10

27/0

تحصیلات (سال)

گسسته

50/12

42/2

19/0

درآمد (میلیون ریال)

پیوسته

7/16

97/3

60/0

تعداد افراد حاضر در بازدید (نفر)

گسسته

94/5

30/3

55/0

                 مأخذ: یافته­های تحقیق


به منظور برآورد تابع تولید سفر، تعداد بازدید افراد بر هزینه سفر فردی و سه متغیر سن، تحصیلات و درآمد ماهیانه با فرم­های تابعی مختلف رگرس و نتایج در جدول 2 آمده است. مشابه نتایج پاک و فهمی‌ترکر(4)، متغیر سن افراد علی­رغم علامت مورد انتظار، معنی­دار نشده است. در صورتی­که متغیر درآمد و تحصیلات افراد اثر مثبت و هزینه سفر اثر منفی معنی­داری در سطوح پنج و یک درصد بر تعداد بازدید افراد از پارک ساحلی داشته است. به­دلیل این که تئوری­های اقتصادی، اطلاعات­کمی در خصوص انتخاب فرم تابعی مناسب ارایه­ داده‌اند،­ انتخاب فرم مناسب تابع هزینه سفر با­کمک شاخص‌های  آماری انجام گرفت. عموماً برای ارزیابی فرم­های تابعی مختلف از معیارهای لگاریتم درست­­نمایی[12]،  تعدیل­شده و مقدار آماره F استفاده می­شود (۲۳).

 

جدول 2-نتایجحاصلازبرآوردفرم­هایمختلفتابعتولیدسفر

Table 2. Results of estimated different forms of travel production function

متغیر

فرم تابعی

خطی

خطی- لگاریتمی

لگاریتمی- خطی

لگاریتمی دو طرفه

عرض از مبدأ

*** 73/24

1 (12/6)

*** 91/66

(85/4)

*** 08/3

(55/16)

*** 61/4

(50/6)

متغیر هزینه

***  5- 10´13-

 (53/12-)

*** 39/8-

(49/14-)

***  6- 10´5/5-

(77/11-)

*** 33/0-

(22/11-)

متغیر سن

044/0

(78/0)

29/1

(63/0)

0019/0

(74/0)

079/0

(75/0)

متغیر تحصیلات

** 547/0

(27/2)

53/2

(39/1)

** 026/0

(36/2)

154/0

(64/1)

متغیر درآمد

***  7- 10´5/5

(71/3)

*** 63/2

(50/3)

***  8- 10´2/2

(30/3)

** 102/0

(64/2)

 تعدیل­شده

63/0

70/0

60/0

59/0

لگاریتم درست­نمایی

19/337-

90/325-

12/4-

47/5-

آماره F

*** 92/46

*** 83/63

*** 32/41

*** 66/39

 

 

1- اعداد درون پرانتز آماره آزمون t را نشان می­دهند.

*** و ** و * به ترتیب معنی­داری در سطوح یک، پنج و ده درصد

 


مقدار حداکثر لگاریتم درست­نمایی نسبت به  تعدیل­شده معیار بهتری برای اندازه­گیری خوبی برازش است. مخصوصاً برای مدل­هایی با متغیرهای وابسته متفاوت، مقدار لگاریتم درست­نمایی به­ عنوان بهترین ابزار در تعیین فرم تابعی مناسب به­ شمار می­رود (8). براساس مقدار لگاریتم درست­نمایی، تابع خطی به عنوان بهترین مدل انتخاب گردید. از آن جا که امکان وجود واریانس ناهمسانی در مدل زیاد است، با استفاده از آزمون وایت واریانس ناهمسانی در مدل بررسی و با توجه به نتیجه آزمون، واریانس همسانی در مدل رد نگردید. براساس تعداد ضرایب معنی‌دار و همچنین میزان ضریب تعیین مدل، احتمال همخطی مشکل‌ساز، هم بسیار کم است.

براساس برآوردهای به دست آمده، تابع مناسب در رابطه 4 آمده است. براساس این تابع، ضریب متغیر   بدین معنی است که با افزایش یک­صد هزار ریال هزینه سفر، تعداد بازدیدها 13 مرتبه در طول یک­سال کاهش می­یابد. ضریب متغیر  هم نشان دهنده‌ی این است که با افزایش هر ­سال به تحصیلات بازدیدکنندگان، تعداد بازدیدهای هر فرد، 574/0 مرتبه در طول سال افزایش می­یابد. ضریب متغیر  هم نشان می‌دهد که با افزایش یک ­میلیون ریال درآمد ماهیانه،  تعداد بازدیدهای فرد، 55/0 مرتبه در طول ­سال افزایش می­یابد.

(4)

=73/24-00013/0+574/0+۰۰۰۰۰۰۵۵/۰

که  تعداد بازدید افراد؛  کل هزینه سفر است که هر بازدیدکننده پرداخت کرده تا از پارک استفاده کند؛  تعداد سالهایتحصیل بازدیدکنندگان و  درآمد ماهیانه بازدیدکنندگان می‌باشد. با ثابت نگه داشتن مقادیر دو متغیر  و  در میانگین، تابع تقاضای بازدید براساس هزینه سفر، مطابق رابطه‌ی 5 به دست آمد.

(5)

=16/35-00013/0

با معکوس نمودن تابع رابطه 5، رابطه بین متوسط هزینه سفر و تعداد بازدیدها که نشان­گر رفتار بازدیدکننده نسبت به تغییرات هزینه یا همان تابع معکوس تقاضاست، مطابق رابطه 6 به دست آمد. این رابطه در نمودار 1 رسم شده است.

(6)

=53/270461 – 30/7692

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          TC=

                                                  53/270461

 

 

 

                                                    N=

               16/35

نمودار 1- منحنی تقاضای پارک ساحلی اهواز

Diagram 1. Demand curve of Ahwaz Beach Park

به منظور محاسبه مازاد مصرف‌کننده به ازای هر فرد (ارزش تفریحی)، مطابق رابطه ‌7،  از معادله تقاضا در فاصله صفر تا متوسط تعداد بازدیدها انتگرال­گیری صورت گرفت (1۴). نتایج حاصل از  محاسبه‌ی مازاد مصرف‌کننده در طول ­سال، در جدول 3 آمده است.  با توجه به جدول ملاحظه می‌گردد که مازاد مصرف‌کننده برای  هر فرد به ازای متوسط 27/29 بازدید در سال، معادل 4621279 ریال است. از این رو، مازاد مصرف کننده فردی به ازای هر بازدید 157885ریال خواهد بود. تعداد کل بازدیدهای سالانه پارک ساحلی براساس گزارش مسوولین مربوطه 8500 نفر می­باشد، لذا مازاد مصرف‌کننده کل مورد انتظار معادل حدود 1350 میلیون ریال بوده و  بیان­گر ارزش تفریحی سالانه این پارک خواهد بود.

(7)

4621279  

 

جدول 3-نتایجحاصلهبرایمازادمصر‌فکننده (ارزشتفریحی بر حسب ریال)

Table 3. Results of consumer surplus calculation (recreational value in terms of Rial)

مازاد مصرف کننده برای هر فرد

157885

تعداد افراد نمونه

208

مازاد مصرف کننده برای کل نمونه

17051580

متوسط اندازه افراد حاضر در بازدید

94/5

مازاد مصرف کننده هر گروه افراد در بازدید

937837

بازدیدهای مورد انتظار سالانه

8500

مازاد مصرف کننده کل مورد انتظار

1342022500

مأخذ: یافته­های تحقیق

 

بحث و نتیجه­گیری

این مطالعه با هدف ارزش‌گذاری پارک ساحلی اهواز صورت گرفت. هرچند روش هزینه سفر برای انواع مکان‌های تفریحی در  نقاط مختلف کشور مورد استفاده قرار گرفته و نتایج در قالب مطالعات مختلف منتشر گردیده، اما با توجه به وضعیت خاص استان خوزستان و مخصوصا شهر اهواز، به خاطر وجود گرمای طاقت‌فرسا و همچنین طوفان‌های گرد و غبار با منشا داخلی و خارجی از مهم‌ترین کارکرد این مطالعه را می توان، شناساندن یکی از مهم‌ترین مکان‌های تفریحی شهر اهواز به محققین و سایر افراد جامعه نام برد. نتایج این مطالعه همچنین به سیاست‌گذاران طرح‌های گردش‌گری کمک می‌کند تا با علم به تمایل به پرداخت افراد برای بازدید از پارک ساحلی، در زمینه بهبود کیفیت خدمات ارایه شده برنامه‌ریزی نمایند. به منظور تعیین ارزش تفرج‌گاهی پارک ساحلی اهواز بر پایه چگونگی رفتار افراد، از روش هزینه سفر انفرادی استفاده گردید. از آن‌جا که در این روش، جمع‌آوری داده­ها با کمک پرسش‌نامه و با مصاحبه مستقیم صورت می­گیرد، امکان طرح پرسش­هایی در زمینه­های مختلف مانند سطح درآمد، تحصیلات، سن و غیره فراهم می‌گردد که با کمک این اطلاعات می­توان با توجه به دیدگاه‌های بازدیدکنندگان نسبت به تأمین نیازها برنامه­ریزی نموده و جهت رفع نارسایی­ها و افزایش ظرفیت­ها، اقدامات لازم را انجام داد. 

براساس نتایج، ارزش تفریحی پارک ساحلی برای هر فرد 157885 ریال و کل ارزش تفریحی سالانه پارک­1342022500 ریال برای بازدیدکنندگان برآورد گردید. اختلاف مقدار ارزش به دست آمده با نتایج حاصل از سایر مطالعات را علاوه بر تفاوت مناطق مورد مطالعه و تعداد تفرج‌گاه‌ها در مناطق مختلف همان­گونه که لنسدل و گنگدهران (۲۴) و  مندس (۲۵) بیان نموده‌اند،  می­توان به عواملی نظیر نوع روش ارزش­گذاری مورد استفاده، فرم تابعی انتخاب شده و نحوه محاسبه هزینه فرصت زمان نسبت داد. درآمد افراد، یکی از عوامل اصلی ارزیابی اقتصادی تفرج‌گاه­ها و تقاضا برای این گونه مکان‌هاست. متوسط درآمد بازدیدکنندگان از پارک ساحلی نشان می‌دهد که این پارک برای مردم اهواز یک کالای لوکس نیست، زیرا که متوسط درآمد افراد بازدیدکننده پایین است. با افزایش سطح درآمد، بازدید از پارک روند نزولی داشته که نشان می‌دهد افراد با درآمد بالاتر، به دنبال مراکز تفریحی مطلوب­تر بوده و با توجه به توانایی مالی ترجیح می­دهند به مکان­های تفریحی دارای سرویس­های خدماتی مناسب­تر، مراجعه نمایند. سطح تحصیلات هم یک متغیر کیفی است که تاثیر مثبتی بر تعداد بازدید افراد از پارک ساحلی دارد. به عبارت دیگر، با افزایش سطح تحصیلات، افراد ارزش بیش‌تری برای­تفریحات­قایل­هستند. شناسایی طبقات سنی بازدیدکنندگان از مهم­ترین مواردی است که در بررسی­های اجتماعی مناطق تفرج‌گاهی جهت تأمین امکانات تفریحی و برطرف نمودن نیازهای بازدیدکنندگان، مورد توجه قرار می­گیرد. بررسی نتایج مربوط به گروه های سنی بازدیدکنندگان نشان می­دهد که بیش‌ترین تعداد بازدیدکنندگان(حدود نیمی از آن‌ها) در محدوده سنی 30 تا 40 سال قرار دارند. علت معنی­دار نشدن این متغیر در تابع تقاضای سفر را می­توان محدودیت مکان­های تفریحی در شهر اهواز و نارسایی  شدید در ارایه خدمات در سایر مکان­های تفرجی موجود دانست. چون پارک ساحلی علی­رغم تمام کاستی­ها، نسبت به سایر مکان­ها، از خدمات بهتری برخوردار است. بنابراین، ترکیب بازدیدکنندگان از تمامی رده های سنی بوده و این متغیر نتوانسته است، تغییرات در بازدید را توضیح دهد.

با توجه به نتایج مطالعه که حاکی از ارزش قابل ملاحظه‌ی اقتصادی تفرج‌گاه پارک ساحلی اهواز از منظر بازدیدکنندگان است، بایستی ضمن تدوین طرح توسعه گردشگری این مرکز تفرج‌گاهی، به ایجاد مدیریتی کارآمد در زمینه­ی توسعه و حفاظت از آن اقدام نمود. جهت دست‌یابی به توسعه پایدار در منطقه و جذب گردش‌گر داخلی و خارجی و تسریع در رفع نیازهای مورد نظر بازدیدکنندگان، بایستی نسبت به فراهم نمودن تأسیسات زیربنایی و ساختاری نظیر ایجاد تأسیسات بهداشتی- رفاهی، تفریحی و آموزشی از طریق جذب سرمایه‌ی بخش خصوصی  اقدام نمود.

با توجه به ارزشی که بازدیدکنندگان پارک برای استفاده از آن قایلند و نیز فقر چشم‌گیر فضای سبز شهر اهواز پیشنهاد می­شود نسبت به بهبود فضای سبز پارک و همچنین بهبود ارایه خدمات به مردم، اقداماتی صورت گیرد. لازم به ذکر است که ارزش تفریحی محاسبه شده تنها بیان‌گر ارزش­های مصرفی بوده و لذا باید به­عنوان یک کران پایین برای ارزش کل اقتصادی پارک در نظر گرفته شود. با توجه به ارزش برآورد شده، پیشنهاد می‌شود که در این مرکز تفریحی، سالانه حداقل به همین میزان سرمایه‌گذاری صورت گیرد. این سرمایه­گذاری می­تواند از طریق اعتبارات دولتی یا واگذاری بخش­هایی از پارک به بخش خصوصی و اخذ ورودیه از بازدیدکنندگان یا ترکیبی از این دو سیاست انجام گیرد.

Reference

  1. Asafu-Adjaye, J., 2005. Environmental economicsfor non-economists. World Scientific.
  2. Turner, R. K., Pearce, D. W., and Bateman, I., 1993. Environmental economics: An elementary introduction. Baltimore: John Hopkins University Press.
  3. Topak, M., 1999. Economic value of Turkish forests. AGM Research and Development (Ar-Ge), Vol. 23, pp. 8-16.
  4. Pak, M. and Fehmi Turker, M., 2006. Estimation of recreational use value of forest resources by using Individual Travel Cost and Contingent Valuation Methods (Kayabasi Forest Recreation Site Sample). Journal of Applied Science, Vol. 6, pp. 1-5.
  5. Izadi, J. and Barzgar, S., 2011. Investigating the methods of economic valuation in analyzing urban environmental problems. The First Conference on Urban Economics. Autumn of 2011. Mshhad, Iran. (In Persian)
  6. Eisazadeh, S., Jalili Kamjoo, P., Madadi, S. and Mahmudinia, D., 2012. Evaluating the Non-market Goods Based on Stated Preferences Approaches. Journal of Natural Resources. Vol. 1, pp. 21-36. (In Persian).  
  7. Fix, P. and Loomis, J., 1998. Comparing the economic value of mountain biking estimated using revealed and stated preferences. Journal of Environmental Planning and Management. Vol. 41(12), pp. 227-236.
  8. Carison, R. T., Flores, N., Martin, K. M.and Wright, J. L., 1996. Contingent valuation and revealed preferences methodologies: Comparing the estimates for quasi-public goods. Land Economics, Vol. 72(1), pp. 80-99.
  9. Pajuhan, J. and Falihi, N., 2008. Economic evaluation of environmental resources recreational services, the case study of Anzali wetland. EconomicResearches. No. 1, PP. 141-171. (In Persian).
  10. Jauzi, S. A., Rezaeian, S., Iran Khahi, M. and Shakeri, M., 2009. Economic evaluation of Shahdad county of Kerman recreasional resources for presenting ecotourism development strategic plan. Natural Environment. No. 4, pp. 329-354. (In Persian).
  11. Karami, R. and Amiri, M., 2015. Recreational valuation of Zabol semi-deep well using Individual Trevelling Cost. Sciences and Engineering of Environment. Vol. 3. pp. 59-67. (In Persian).
  12. Amirnezhad, H. and Moayyedian, S. M. J., 2015. Estimating the economic value of environmental pleasantness of Isfahan Soffeh park (Revealed and stated approaches of Individual Travelling Cost). Journal of Economics and Agricultural Development. Vol. 1, pp. 20-30. (In Persian).
  13. Saleh, I., Bastani, M. and Abedi, S., 2015. Estimating economic value of natural recreation using Travelling Cost (Case study of Fateh park).  Economic Researches and Agricultural Development of Iran. Vol. 2, pp. 385-393.   
  14. Rolfeh, J. and Prayaga, P., 2007. Estimating values for recreational fishing at freshwater dams in Queensland. The Australian Journal of Agricultural and Resources Economics, Vol. 51, pp. 157-174.
  15. Fleming, C. M. and Cook, A., 2008. The recreational value of lake McKenzie, Fraser Island: An application of the Travel Cost Method. Tourism Management, Vol. 29(2), pp. 1197-1205.
  16. Spacek, J. and Antouskova, M., 2013. Individual Single-Site Travel Cost Model for Czech Paradise Geopark. Acta Universitatis Agriculturae et Silviculturae Mendelianae Brunensis, Vol. 7, pp. 2851-2858.
  17. Syamsul Herman, M. A., Ahmad, S., Ramachandrans, S. and Rusli, Y., 2013. Recreational economic value of the Perlis State park, Malaysia: An application of zonal travel cost method. Petranika Journal of Tropical Agricultural Science, Vol. 63(s), pp. 295-310.
  18. Khan, H., Ali, F., Khan, H., Shah, M. and Shoukat, S., 2014. Estimating willingness to pay for recreational services of two public parks in Peshawar, Pakistan. Environmental Economics, Vol. 5(1), pp. 21-26.
  19. Grilli, G., Pletto, A. and Meo, I. D., 2015. Economic valuation of forest recreation in an Alpine valley. Baltic Forestry, Vol. 20(1), pp.167-175.
  20. Bhatt, M. S. and Bhatt, M.Y., 2016. Valuation of national parks: An Individual Travel Cost approach. International Journal of Multidisciplinary Research and Development, Vol. 3(3), pp. 7-12.
  21. Informative website of Ahwaz Municipality. ANtural charastristics of Ahwaz. http://www.ahvaz.ir (In Persian).
  22. Bateman, I. J., 1993.  Valuation of the environment, methods and techniques: revealed preferences method. (Bellhaven Press), London.
  23. Nillesen, E., Wesseler, J. and Cook, A., 2005. Estimating the recreational-use value for hiking in Bellenden Ker National Park. Journal of Environmental Management, Vol. 36, pp. 311-316.
  24. Lansdell, N. and Gangadharan, L., 2003. Comparing Travel Cost Models and the precision of their consumer surplus estimates: Albert park and Maroondah Reservoir. Australian Economic Papers, Vol. 42, pp. 399-417.
  25. Mendes, I., 2002. Travel and on Site recreation time: An empirical approach to value the recreation benefits of Peneda-Geres National park,” IATUR's 2002 Conference, 16th - 18th October, Lisbon. Available on: www.pascal.iseg.utl.pt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 



[1]- استادیار اقتصاد کشاورزی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان *(نویسنده مسوول).

[2]- دانشجوی کارشناسی اقتصاد کشاورزی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان.

[3]-Assistant Professor of Agricultural Economics, Agricultural Sciences & Natural Resources University of Khuzestan *(Corresponding Author)  

[4]- Undergraduate Student of Agricultural Economics, Agricultural Sciences & Natural Resources University of Khuzestan

 1- Recreational Site

1- Single Site

1- Recreational Use

[8]- Trip Generation Function

[9]- Individual Travel Cost Method

[10]- Zonal Travel Cost Method

[11]-Consumer Surplus

[12]- Log Likelihood

  1. Asafu-Adjaye, J., 2005. Environmental economicsfor non-economists. World Scientific.
  2. Turner, R. K., Pearce, D. W., and Bateman, I., 1993. Environmental economics: An elementary introduction. Baltimore: John Hopkins University Press.
  3. Topak, M., 1999. Economic value of Turkish forests. AGM Research and Development (Ar-Ge), Vol. 23, pp. 8-16.
  4. Pak, M. and Fehmi Turker, M., 2006. Estimation of recreational use value of forest resources by using Individual Travel Cost and Contingent Valuation Methods (Kayabasi Forest Recreation Site Sample). Journal of Applied Science, Vol. 6, pp. 1-5.
  5. Izadi, J. and Barzgar, S., 2011. Investigating the methods of economic valuation in analyzing urban environmental problems. The First Conference on Urban Economics. Autumn of 2011. Mshhad, Iran. (In Persian)
  6. Eisazadeh, S., Jalili Kamjoo, P., Madadi, S. and Mahmudinia, D., 2012. Evaluating the Non-market Goods Based on Stated Preferences Approaches. Journal of Natural Resources. Vol. 1, pp. 21-36. (In Persian).  
  7. Fix, P. and Loomis, J., 1998. Comparing the economic value of mountain biking estimated using revealed and stated preferences. Journal of Environmental Planning and Management. Vol. 41(12), pp. 227-236.
  8. Carison, R. T., Flores, N., Martin, K. M.and Wright, J. L., 1996. Contingent valuation and revealed preferences methodologies: Comparing the estimates for quasi-public goods. Land Economics, Vol. 72(1), pp. 80-99.
  9. Pajuhan, J. and Falihi, N., 2008. Economic evaluation of environmental resources recreational services, the case study of Anzali wetland. EconomicResearches. No. 1, PP. 141-171. (In Persian).
  10. Jauzi, S. A., Rezaeian, S., Iran Khahi, M. and Shakeri, M., 2009. Economic evaluation of Shahdad county of Kerman recreasional resources for presenting ecotourism development strategic plan. Natural Environment. No. 4, pp. 329-354. (In Persian).
  11. Karami, R. and Amiri, M., 2015. Recreational valuation of Zabol semi-deep well using Individual Trevelling Cost. Sciences and Engineering of Environment. Vol. 3. pp. 59-67. (In Persian).
  12. Amirnezhad, H. and Moayyedian, S. M. J., 2015. Estimating the economic value of environmental pleasantness of Isfahan Soffeh park (Revealed and stated approaches of Individual Travelling Cost). Journal of Economics and Agricultural Development. Vol. 1, pp. 20-30. (In Persian).
  13. Saleh, I., Bastani, M. and Abedi, S., 2015. Estimating economic value of natural recreation using Travelling Cost (Case study of Fateh park).  Economic Researches and Agricultural Development of Iran. Vol. 2, pp. 385-393.   
  14. Rolfeh, J. and Prayaga, P., 2007. Estimating values for recreational fishing at freshwater dams in Queensland. The Australian Journal of Agricultural and Resources Economics, Vol. 51, pp. 157-174.
  15. Fleming, C. M. and Cook, A., 2008. The recreational value of lake McKenzie, Fraser Island: An application of the Travel Cost Method. Tourism Management, Vol. 29(2), pp. 1197-1205.
  16. Spacek, J. and Antouskova, M., 2013. Individual Single-Site Travel Cost Model for Czech Paradise Geopark. Acta Universitatis Agriculturae et Silviculturae Mendelianae Brunensis, Vol. 7, pp. 2851-2858.
  17. Syamsul Herman, M. A., Ahmad, S., Ramachandrans, S. and Rusli, Y., 2013. Recreational economic value of the Perlis State park, Malaysia: An application of zonal travel cost method. Petranika Journal of Tropical Agricultural Science, Vol. 63(s), pp. 295-310.
  18. Khan, H., Ali, F., Khan, H., Shah, M. and Shoukat, S., 2014. Estimating willingness to pay for recreational services of two public parks in Peshawar, Pakistan. Environmental Economics, Vol. 5(1), pp. 21-26.
  19. Grilli, G., Pletto, A. and Meo, I. D., 2015. Economic valuation of forest recreation in an Alpine valley. Baltic Forestry, Vol. 20(1), pp.167-175.
  20. Bhatt, M. S. and Bhatt, M.Y., 2016. Valuation of national parks: An Individual Travel Cost approach. International Journal of Multidisciplinary Research and Development, Vol. 3(3), pp. 7-12.
  21. Informative website of Ahwaz Municipality. ANtural charastristics of Ahwaz. http://www.ahvaz.ir (In Persian).
  22. Bateman, I. J., 1993.  Valuation of the environment, methods and techniques: revealed preferences method. (Bellhaven Press), London.
  23. Nillesen, E., Wesseler, J. and Cook, A., 2005. Estimating the recreational-use value for hiking in Bellenden Ker National Park. Journal of Environmental Management, Vol. 36, pp. 311-316.
  24. Lansdell, N. and Gangadharan, L., 2003. Comparing Travel Cost Models and the precision of their consumer surplus estimates: Albert park and Maroondah Reservoir. Australian Economic Papers, Vol. 42, pp. 399-417.
  25. Mendes, I., 2002. Travel and on Site recreation time: An empirical approach to value the recreation benefits of Peneda-Geres National park,” IATUR's 2002 Conference, 16th - 18th October, Lisbon. Available on: www.pascal.iseg.utl.pt.