بررسی اثر کاربری زمین در مقدار پتانسیل سیل خیزی مناطق شهری ( مطالعه موردی: منطقه یک شهرداری تهران)

نوع مقاله: مستخرج از پایان نامه

نویسندگان

1 گروه برنامه ریزی، مدیریت و اموزش محیط زیست. دانشکده محیط زیست - دانشگاه تهران

2 گروه برنامه ریزی، مدیریت و اموزش محیط زیست - دانشکده محیط زیست - دانشگاه تهران

10.22034/jest.2019.23862.3296

چکیده

شهر تهران بطور پیوسته در معرض وقوع سیل قرار دارد. تراکم بالای سطوح نفوذناپذیر و حجم بالای رواناب در شهر و همچنین قرار گرفتن در پای کوه، از دلایل اصلی پتانسیل سیل در تهران محسوب می‌گردد. لذا شناسایی مناطق مستعد سیلاب شهری از اقدامات مهم در کاهش خسارات و مدیریت صحیح محسوب می‌گردد. در این پژوهش منطقه یک شهر تهران از نظر پتانسیل سیلاب شهری با استفاده از روش شماره منحنی در محیط نرم‌افزار ArcMap مورد بررسی قرار گرفت. با تلفیق داده‌ها و اطلاعات نقشه شماره منحنی و نفوذ با توجه به کاربری منطقه تهیه گردید. سپس با استفاده از روابط و نقشه پهنه‌بندی حداکثر بارش روزانه برای دوره بازگشت‌های مختلف، ارتفاع رواناب برای منطقه محاسبه شد.. نتایج حاکی از آن است که برای بارش در دوره بازگشت 5 ساله و 10 ساله حدود 90 درصد منطقه پتانسیل سیل‌خیزی زیاد و خیلی زیاد دارند که این میزان در دوره بازگشت‌های 25 و 50 ساله به بالای 95 درصد می‌رسد. همچنین در دوره بازگشت‌های 25 و 50 ساله تمام منطقه پتانسیل سیلاب شهری متوسط به بالا را دارا می‌باشد و پهنه با پتانسیل سیلاب کم دیده نمی‌شود. همچنین در مناطقی که تراکم کاربری‌های مسکونی و پارکینگ بیشتر است، اثر تجمعی سطوح نفوذ‌ناپذیر باعث افزایش پتانسیل سیل‌خیزی می‌گردد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات