تبیین قابلیت‌های بهینه محیط در راستای اجتماع ‌پذیری فضاهای آموزشی فرهنگی مخصوص نوجوانان

نوع مقاله: مستخرج از پایان نامه

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشکده هنر و معماری ،دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان، ایران

2 - استادیار گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان، همدان .

3 استادیار گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان، همدان .ایران

10.22034/jest.2019.37985.4392

چکیده

زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی ویژگی های کالبدی، غیر کالبدی و ادراکی به منظور به دست آوردن اجتماع پذیر سازی حداکثری در محیط های آموزشی و فرهنگی ویژه نوجوانان است. چرا که نوجوانان نیازمند عمده ترین ویژگی محیطی یعنی نیاز به توان اجتماعی در محیط هستند.
روش بررسی : این پژوهش از نوع توصیفی تحلیلی است که در دو بخش انجام شده است، بخش اول با رویکرد کیفی با مروری بر مبانی نظری پژوهش به تدوین چارچوب نظری پرداخته است. بخش دوم با رویکردی کیفی کمی و روش مطالعه موردی در تلفیق با تحلیل عاملی تعداد زیاد متغیرها و استفاده از نرم افزار SPSS و Smartpls در بررسی نتایج پرسشنامه بهره گرفته شده است. پرسش نامه در طیف لیکرت پنج گزینه ای برمبنای شاخص های چارچوب نظری تدوین شده است.
نتیجه گیری: فضاهای اجتماع ‌پذیر جزو فضاها و کالبدهایی هستند که کانون‌هایی را برای فعالیت‌های پویا، در قسمت‌های مشخصی از فضا فراهم می‌آورند. با توجه به این شش عامل "کالبدی"، "غیر کالبدی"، "شخصیتی"، "اجتماعی"، "فرهنگی" و "حسی" به ‌عنوان قابلیت‌های هر محیط تبیین شد، که نتایج تحقیق نشان می دهد که قابلیت محیطی کالبدی به ‌عنوان اثر گذارترین عاملی است که با کمترین تغییر در آن می‌توان بیشترین انتظار را در افزایش اجتماع ‌پذیری نوجوانان در فضاهای فرهنگی-آموزشی داشت. طبق مسیرهای استخراج شده از مدل pls مسیر عوامل کالبدی ← اجتماع ‌پذیری با دارا بودن بیشترین ضریب مسیر(516/0)، مسیر بحرانی مدل مفهومی اجتماع ‌پذیری در بین دیگر مسیرهاست.

کلیدواژه‌ها

موضوعات