بررسی اثرتراکم جمعیت آسیب پذیر بر تاب آوری مناطق شهری مطالعه موردی محلات نواحی سه و چهار منطقه12شهر تهران

نوع مقاله: مستخرج از پایان نامه

نویسندگان

1 دانش آموخته دکتری رشته جغرافیا ،واحد علوم و تحقیفات، دانشگاه آزاد اسلامی ،تهران،ایران

2 عضو هیات علمی ،واحد علوم و تحقیفات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران،ایران.

3 هیات علمی علوم تحقیقات ،واحد علوم و تحقیفات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران،ایران.

10.22034/jest.2018.18259.2707

چکیده

در طی صد سال اخیر بیشترین افزایش جمعیت را در مناطق شهری داشته ایم .از این رو افزایش ، تراکم جمعیت مناطق شهری که منابع اندکی را دارند(حدوداً2%)سبب می شود درصد آسیب پذیری این مناطق بیشتر شود .هرچقدراین میزان افزایش یابد در مقابل سطح تاب آوری منطقه کاهش می یابد.بنابراین افزایش میزان جمعیت شهرها منجربه بالا رفتن بحران های (طبیعی و انسان ساخت )درمناطق شهری شده ودر نتیجه میزان آسیب پذیری در سطح منطقه را افزایش می دهد. منطقه 12 ، به عنوان هسته تاریخی کلانشهر تهران به دلیل استقرار بخش های زیادی از خدمات (مقیاس شهری و فراشهری( ، همچنین اختصاص سطوح وسیعی از اراضی این منطقه به کاربری های فرامنطقه ای و سطوح بالاتر،تراکم بالای جمعیتی یکی از مناطق با درجه آسیب پذیری بالا در سطح کلانشهر تهران می باشد،لذا هدف این پژوهش کاربردی، بررسی اثرات تراکم جمعیت آسیب پذیر، تراکم کاربری و تراکم ساختمانی بر تاب آوری محلات نواحی سه و چهار منطقه دوازده شهر تهران می باشد. در این پژوهش از مدل فازی استفاده شده است و روش جمع آوری داده ها نیز به صورت اسنادی و میدانی صورت گرفته است. نتایج حاصل رابطه منفی بین سه تراکم شهری را با تاب آوری نشان می دهد یعنی با افزایش تراکم ، میزان تاب آوری محلات کاهش و آسیب پذیری آنها افزایش می یابد. از آنجایی که عدم قطعیت در مبحث تاب آوری حایز اهمیت است مدل فازی بهترین گزینه برای نرمال نمودن داده ها می باشد که مورد استفاده قرارگرفته است. درنهایت محله بازار بالاترین رتبه تراکمی را به خود اختصاص می دهد که نشان از پایین بودن تاب آوری این محله و افزایش آسیب پذیری آن دارد. و محله سنگلج با کمترین تراکم کاربری و تراکم ارتفاعی تاب آور ترین محلات در سطح این دو ناحیه می باشد. ودرنهایت ناحیه چهار تاب آورتر می باشد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات