ابعاد حقوقی - سیاسی و چالش‌های پیشروی توسعه در ایران

نوع مقاله: مستخرج از پایان نامه

نویسندگان

1 تهران، ضلع شمالی بزرگراه شهید حکیم، بین شیخ فضل الله و یادگار امام-پارک طبیعت پردیسان سازمان حفاظت محیط زیست

2 استادیار دانشکده علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی

10.22034/jest.2019.44630.4683

چکیده

نشست سازمان ملل در پاریس (2015) منجر به توافقنامه جدیدی در خصوص تغییر اقلیم شد که از آن به‌عنوان یکی از موفقیت‌های جهانی یادشده و فرایندهای چندجانبه آن می‌تواند منجر به حل چالش‌های اقلیمی‌شود. پیش‌ازاین نشست، نگرانی‌هایی در خصوص این مذاکرات وجود داشت. عمده این نگرانی‌ها مربوط به نوع و شیوه سرمایه‌گذاری است که از طرف کشورهای توسعه‌یافته به کشورهای درحال‌توسعه اعطا می‌شود. این نگرانی‌ها در طرف ایرانی نیز وجود دارد. مذاکرات این عدم توافق‌ها را برطرف نکرد. توافقنامه پاریس رویه پیشین که در توافقنامه کپنهاگ به‌دست‌آمده بود را اصلاح و شیوه جدیدی از سرمایه‌گذاری ارائه کرده است. مسائل متضادی مانند عدم تعریف هدف‌های کمی جدید برای انتقال کمک‌های مالی بعد از 2020 و عدم شفافیت در مسائل مالی اقلیمی مسائلی است که باعث شده است ایران از تصویب توافقنامه اجتناب می‌کند و به‌جای آن نیاز به مذاکرات بیشتر را در دستور کار خود قرار می‌دهد. ایران نیز به‌عنوان یک کشور درحال‌توسعه، هنوز به‌صورت رسمی به توافق پاریس الحاق نشده است. تصویب مجلس پیش‌نیاز پیوستن به این توافقنامه است و شورای نگهبان به خاطر پاره‌ای از شبهات (که عمدتاً اقتصادی هستند) الحاق به این توافق را تائید نکرده است و به مجلس بازگردانده است. مقاله حاضر سعی در ارائه تصویری روشن از سازوکار های اقتصادی مربوط به ابعاد سیاسی و چالش های مربوطه می پردازد. اجرایی شدن موافقت‌نامه پاریس و الزام ایران بر کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای ممکن است موجب کاهش درآمدهای ایران در حوزه انرژی شود لیکن رشد و توسعه کشور سرعت گرفته و شاخص‌های توسعه پایدار بهبود می‌یابد. پژوهش حاضر به بررسی و مطالعه رابطه میان دو متغیر مستقل «اجرای موافقت‌نامه پاریس» و متغیر وابسته «رشد و توسعه پایدار ایران» می‌پردازد.

کلیدواژه‌ها