ارائه مدل تحلیلی به‌منظور شناخت و ارزیابی شاخص های موثر بر ارتقاء تعاملات اجتماعی در خیابان‌های پیاده مدار با استفاده از تحلیل سلسله مراتبی(AHP) (مطالعه موردی: خیابان خیام و خیابان سپه قزوین)

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشگاه آزاد اسلامی قزوین-دانشکده معماری و شهرسازی-گروه معماری

2 دانشجوی دکتری تخصصی معماری، گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران.

10.22034/jest.2020.30661.3906

چکیده

زمینه و هدف: با شروع انقلاب صنعتی، اختراع اتومبیل و گسترش شهرها، به‌تدریج اولویت دادن به نقش عابر پیاده و فضای پیاده محور در شهرها و فضاهای شهری کمرنگ شده و از کیفیات فضایی عرصه‌های عمومی شهر و فضاهای باز شهری کاسته شد. با توجه به شکل‌گیری گام‌های نخست در طراحی خیابان‌های پیاده مدار در ایران و توجه به تأثیر بسیار زیادی که این خیابان‌ها بر شکل‌گیری انواع تعاملات اجتماعی و ارتقای کیفیّت زندگی شهروندی دارند، در این مقاله به معرفی و اولویت‌بندی شاخص‌های مؤثر بر ارتقاء تعاملات اجتماعی در خیابان‌های پیاده مدار می‌پردازیم.
روش بررسی: روش تحقیق مورداستفاده در این مقاله بر اساس هدف، کاربردی و بر اساس ماهیت، توصیفی-تحلیلی می‌باشد. در مرحله اول تحقیق، پیشینه و چهارچوب نظری تحقیق با استفاده از اطلاعات کتابخانه‌ای و اسنادی جمع‌آوری شد و بر اساس آن مدل تحلیلی ارائه گردید. در مرحله بعد که به‌صورت میدانی صورت گرفت، معیارهای به‌دست‌آمده در مرحله نخست، با استفاده از روش تحلیل سلسله مراتبی اولویت‌بندی و در نمونه‌های موردمطالعه (خیابان خیام و سپه قزوین) مورد ارزیابی قرار گرفتند.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که از میان اصول و معیارهای موردبررسی، "سرزندگی" و "خوانایی" به ترتیب با وزن‌های "40/0" و "30/0" بیشترین نقش را در ارتقاء تعاملات اجتماعی در خیابان‌های پیاده مدار دارند.
بحث و نتیجه‌گیری: این تحقیق در برانده روشی علمی جهت شناخت و اولویت‌بندی معیارهای ارتقاء تعاملات در خیابان‌های پیاده مدار می‌باشد که راهکاری عملیاتی ارائه‌شده در آن می‌تواند در برنامه‌ریزی‌های شهری برای طراحی این خیابان‌ها در جهت ارتقاء تعاملات شهروندان مورداستفاده قرار گیرد.

کلیدواژه‌ها