کارکرد ابزارهای قانونی در حفظ کیفیّت آب های زیرزمینی

نوع مقاله: مستخرج از پایان نامه

نویسندگان

1 مدیرعامل شرکت عمران، آب و خدمات منطقه آزاد کیش

2 گروه روابط بین الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، ایران

3 دانشیار، گروه حقوق عمومی و بین الملل، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

10.22034/jest.2020.48220.4853

چکیده

آب، نیاز کلیدی زندگی انسان و عنصر اساسی محیط زیست است. افزایش چشمگیر جمعیت جهان طی دهه های اخیر و کاهش سرانه آب همراه با تغییر فراوان در سبک زندگی بشر که تامین آب بیشتر را اقتضا می نمود، به تدریج در حال تبدیل نگرانی تامین آب سالم به یکی از چالش های بحران خیز حیات بشر است. علیرغم اینکه در مدیریت منابع آب، حفظ این منابع در هر دو بعد کمیّت و کیفیّت ضرورت دارد لکن توجّه مدیران و قانونگذاران، عمدتاً به مدیریت کمّی آب معطوف است. این واقعیّت، با نگاهی گذرا به فهرست قوانین و مقرّرات بسیاری از کشورها کاملا مشهود است. انسان اشتهایی سیری ناپذیر در بهره گیری از منابع طبیعی و مواهب محیطی دارد و این طمع سرکش را نمی توان تنها با ارتقاء آموزش همگانی و فرهنگ عمومی مهار نمود و وجود قوانین و مقرّراتی که بتواند در این راستا، واجد عملکردهای پیشگیری و جلوگیری باشد، مورد وفاق صاحب نظران است. از آنجایی که این پژوهش به شیوه توصیفی و تحلیلی انجام پذیرفته، بر این یافته نیز استوار است که از سویی، بخش اصلی تامین آب مورد نیاز انسان، از منابع آب زیرزمینی صورت می گیرد و از سوی دیگر، لحاظ این نکته که زمان و هزینه های گزافی برای رفع آلودگی های گوناگون از این منابع مورد نیاز می باشد، اهمیّت حفظ کیفیّت منابع آب زیرزمینی دوچندان می شود. این مقاله می کوشد کارکرد قوانین و مقّررات را در حفاظت کیفی از آب‌های زیرزمینی با نگاهی به تجارب موفق برخی از کشورها در این زمینه، تبیین نماید.

کلیدواژه‌ها

موضوعات