سیر تاریخی اقدامات جهانی جهت کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و چشم انداز پیش رو (با تاکید بر موضع و جایگاه ایران)

نوع مقاله: مستخرج از پایان نامه

نویسندگان

1 دانشجو

2 استاد

3 مشاور

چکیده

اثرات مخرب گازهای گلخانه‌ای سبب شد تا از دهه 1970 روش های کنترل و کاهش این گازها در دستور کار سازمان های بین المللی قرار گیرد. این تلاش ها با محوریت سازمان ملل متحد، منجر به تدوین کنوانسیون تغییر آب و هوا گردید که ازسال۱۹۹۴ لازم الاجرا شد. هدف اصلی این کنوانسیون تثبیت غلظت گازهای گلخانه ای در حدی است که از تاثیر خطرناک فعالیت های بشر در نظام آب و هوا ممانعت شود. بالاترین رکن تصمیم گیری کنوانسیون، کنفرانس اعضا می باشد که از سال 1995 تاکنون هر سال یکبار برگزار شده است. تصویب پروتکل کیوتو، طراحی مکانیسم‌های کاهش انتشار متکی بر بازار نظیر مکانیسم توسعه پاک، تمدید پروتکل کیوتو تا سال 2020 وطراحی مکانیسم‌های جدید بازار کربن در جهت تکمیل مکانیسم‌های پروتکل کیوتو از مهم ترین تصمیمات کنفرانس های برگزار شده می باشد.
با توجه به ارتقا جایگاه ایران به رتبه هفتم در میزان تولید گازهای گلخانه ای در سالهای اخیر، پیش بینی می شود پس از سال 2020 ایران جزء کشورهای متعهد به کاهش گازهای گلخانه ای گردد و بدین ترتیب امکان استفاده از فرصت موجود به صورت داوطلبانه از بین برود. سرعت بخشیدن به روند ثبت پروژه های مکانیسم توسعه پاک جهت بهره مندی از مزایای آن در فرصت باقیمانده از اهمیت قابل توجهی برخوردار است. این امر می‌تواند با بازنگری در موارد قانونی، نهادی و اجرایی فعلی با هدف هموارسازی مسیر اجرایی در سازمان‌های متولی در کشور انجام گیرد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات