ارزیابی پایداری زیست محیطی شهر تهران با تأکید بر آلودگی هوا(با استفاده از روش FPPSI)

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشگاه اصفهان - دانشکده جغرافیا

2 دانشگاه فدرال کازان - روسیه

3 دانشگاه اصفهان

چکیده

پایداری زیست محیطی جزو چهار محور اصلی توسعه پایدار است و یکی از فاکتورهای اصلی پایداری زیست محیطی، شاخص آلودگی هوا می باشد. هدف از تحقیق حاضر ارزیابی پایداری زیست محیطی شهر تهران با تأکید بر آلودگی هوا است. با توجه به داده های تحقیق، نوع تحقیق کاربردی بوده و داده ها به صورت کتابخانه ای جمع آوری شده است. جهت نمایش داده ها، نرم افزارهای Excel و MATLABمورد استفاده قرار گرفت. در این تحقیق 4 شاخص آلودگی هوا، میانگین گاز مونوکسید کربن CO، میانگین گاز دی اکسید گوگرد SO2، میانگین گاز دی اکسید نیتروژن NO2، و میانگین ذرات معلق زیر 10 میکرون طی سال های 1387 الی 1389 مورد بررسی قرار گرفت. جهت ارزیابی میزان پایداری مدل FPPSI به کار گرفته شد. این مدل که مدلی جدید در ارزیابی توسعه پایدار است، تا کنون در ایران مورد استفاده قرار نگرفته است. نتایج تحقیق حاکی از آن است که بدترین وضعیت شرایط زیست محیطی شهر تهران به صورت فصلی، از نظر شاخص های دی اکسید گوگرد و منوکسید کربن به ترتیب مربوط به بهار و زمستان 1389 می باشند. ولی به صورت سالیانه، دی اکسید گوگرد ایستگاه امام خمینی (1387)، منوکسید کربن ایستگاه آزادی (1388) و دی اکسید گوگرد امام خمینی (1389) آلاینده های اصلی شهر تهران می باشند. به صورت فصلی از نظر شاخص ذرات معلق ناپایدار ترین وضعیت مربوط به تابستان 1388 می باشد. این در حالی است که این شاخص در ایستگاه قلهک(1387) و ایستگاه آزادی (1389،1387) از حد استاندارد پایین تر است.

کلیدواژه‌ها

موضوعات